| Ingezonden: 16 Okt 2007 09:47 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 4 Deelnemer sinds: Okt 2007 |
|
Hoi Allemaal,
Mijn naam is Bert, ik ben 44 jaar, getrouwd en mijn vrouw en ik hebben 2 kinderen van 14 en 17 jaar oud. Mijn verhaal is in het kort het volgende. Door een alvleesklierontsteking ben ik in 1990 diabeet geworden. De eerste jaren heb ik vele operatie gehad in de buik, in 2006 heb ik de laatste tot nu toe gehad. Voor de diabetes heb ik eerst met een pen gespoten, nu bijna 10 jaar een insuline pomp, ik heb nu bijna twee jaar een pomp van Medtronic, de 712. Door de bijwerkingen van de alvleesklierontsteking en de sterk wisselende bloedsuikers en andere complicaties ben ik afgelopen maand voor 100% afgekeurd en krijg nu een WIA uitkering. Ik klaag absoluut niet, mijn vrouw werkt ook (parttime) en we hebben het niet slecht. Maar hoe vind je, voor jezelf, een nuttige bezigheid die je niet te veel belast? Ik wil ook niet mijn vrouw te veel claimen, zo van, nu gaan WE dit doen, en nu gaan WE koffie drinken. Ook zij heeft een eigen leven. Zijn er mensen die dit ook meegemaakt hebben, of die suggesties hebben, ik hoor het graag. O..ja.. mijn hobby's zijn tekenen, een beetje fotograferen en de pc natuurlijk, maar daar kun je ook niet je dagen mee vullen. Ik hoop dat ik een aantal reactie krijg. Vriendelijke groeten van Bert |
|
| Ingezonden: 17 Okt 2007 06:27 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 249 Deelnemer sinds: Apr 2006 |
|
Hoi Bert,
Ik kwam nu 5.5 jaar geleden thuis te zitten door diabetes+complicaties,wel onder andere omstandigheden,want het eerste jaar heb ik veel geslapen. Daarbij zat ik gemiddeld 2x per week ergens bij een specialist om mijn medisch dosier helemaal rond te krijgen,zodat ook alles op papier stond,voor de WAO aanvraag. Toen ik werkte,met veel overwerk,weekenden werken en nachten doorwerken,dacht ik wel eens,als ik thuis kom te zitten,om wat voor een reden dan ook, val ik in een groot gat,maar niets is minder waar,kom tijd te kort. Mijn vrouw werkt 4 dagen per week in een zeer onregelmatig dagschema(en nacht+ wekendes),daardoor heeft zij effectief gezien,meer vrije tijd. Ik kook en doe huishoudelijk werk,maar ben ik moe dan ga ik ook regelmatig de bank bewaken. Ik wandel veel met mijn honden en woon dan gelukkig ook aan de rand van een uitgestrekt veld en bosgebied. Samen winkelen en een terrasje pikken hoort er natuurlijk ook bij. Maar uiteindelijk bepalen toch jou persoonlijke intresses jou dagindelingen en actieviteiten |
|
| Ingezonden: 18 Okt 2007 08:31 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 4 Deelnemer sinds: Okt 2007 |
|
Hoi Thei,
Bedankt voor je berichtje, veel dingen daarin herken ik. Veel bezoek aan artsen, ook mijn vrouw werkt voornamelijk 's avonds (gehandicaptenzorg)en daardoor zijn ook wij veel samen, verder heeft het hele ziektproces ons dichter bijelkaar gebracht, en gelukkig niet uiteen gedreven, iets wat je ook veel leest. ik probeer ook om het eten koken voor mijn rekening te nemen, door vermoeidheid en pijn lukt het niet altijd, maar veelal wel. Ik ben al 2 jaar thuis met ziektevelof, maar nu is het 'echt' afgekeurd, ik blijf het een rotwoord vinden, het zwarte gat ken ik ook niet, maar ik voel me toch wel vaak overbodig, niet meer nodig. Mijn vrouw en ik praten veel samen, en mijn gezin geeft me dat gevoel zeker niet, gelukkig maar. Nogmaals dank voor je reactie. Met een vriendelijke groet bert. |
|
| Ingezonden: 18 Okt 2007 13:54 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 249 Deelnemer sinds: Apr 2006 |
|
Bert denk dat jou grootste probleem het afgekeurd zijn is,het overbodig voelen,zodra je geaccepteerd hebt dat je niet overbodig bent,maar door je aandoening niet meer mag werken,ben je een heel stuk verder en voel je je ook weer een stuk gelukkiger.
Je zou via je arts bv een gesprek met een psycholoog kunnen aanvragen,denk dat die je heel goed verder kan helpen. Lotgenoten natuurlijk ook,maar die reageren bijna allemaal anders op zo'n situatie. En voor nu,je kookt,je doet huishoudelijk werk,bent thuis als de kind(eren) uit school komen,doet misschien nog boodschappen,allemaal hele belangrijke dingen,waar je niet altijd bij stilstaat en dat moet toch ook allemaal gebeuren. Wil je wel waarschuwen,jij komt op de 1e plaats,dwz als iets door je aandoening niet of moeilijk kan,niet de boel gaan forceren want daar komt alleen frustratie van. Geef ook jou vrouw de ruimte die ze nodig heeft,probeer haar niet te veranderen omdat jij nu veel dingen meer ziet,de enige persoon die jij veranderen kunt ben jijzelf,komt simpelweg neer op elkaar respecteren voor wie iemand is. Als jij er behoefte aan hebt,klik op mijn naam en mijn mailadres komt te voorschijn,hebben we meer mogelijkheden dan hier op het forum. |
|
| Ingezonden: 26 Okt 2007 15:25 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 4 Deelnemer sinds: Sep 2007 |
|
Hallo Bert,
Ik ben nu bijna 49 jaar. In 2001 kreeg ik een CVA en in 2002 werd de diagnose Pulmonale Hypertensie gesteld. Ik wacht nu op screening voor longtransplantatie. Heb sinds februari van dit jaar diabetes en spuit met een pen. ik zit sinds CVA in de WIA 100%. En ik was altijd een drukke, bezige bij. En dan,pats, is dit voorbij. Het kost veel tijd en acceptatie om je draai te vinden. Je wilt je zo graag nuttig maken. Geen blok aan het been zijn. Probeer te ontdekken wat je belanstelling heeft. Schrijven, tekenen, boodschappen doen, en ga daar mee aan de slag. ontwerp een weblog. Het gaat je zeker lukken, maar iedereen heeft wel eens een rotdag, accepteer dat gewoon! Sterkte, Alida |
|
Pagina's: 1
