| Ingezonden: 02 Jun 2009 20:16 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 1 Deelnemer sinds: Jun 2009 |
|
Mensen met diabetes “zwakken vaak hun ziekte af”. We doen vaak alsof er niet veel aan de hand is. Tenminste dit idee heb ik. Naar mijn mening willen diabetespatiënten altijd net doen alsof alles goed is en het helemaal geen zware/moeilijke ziekte is. Natuurlijk valt het te regelen en kan je zo goed als alles nog doen. Maar het is toch moeilijk om er zowel lichamelijk als mentaal mee om te gaan. Lichamelijk, doordat je alles moet controleren, je moet in je vinger prikken om te checken of je bloedsuikerwaardes goed zijn en je moet spuiten (of je hebt een pomp, die dag en nacht in je buik zit). Mentaal, omdat je er altijd mee bezig moet zijn; Hoeveel heb ik nu gegeten, wat zou ik dan moeten spuiten? Ik zit iets te hoog, zou ik moeten bijspuiten of zo laten? Het is een constante regeling. Bovendien word je er ook niet vrolijk van wanneer je te hoog zit, je moet meteen van alles regelen. Ook schommelt je humeur hierdoor en ook je energie door al deze hypo’s en hypers.
Maar doordat wij altijd doen alsof er niets aan de hand is en alles goed gaat hebben veel mensen zonder diabetes niet door hoe zwaar het is. We zwakken zelf onze ziekte af. Niet dat ik hiermee wil zeggen dat we moeten gaan overlopen van zelfmedelijden, maar we moeten wel laten zien hoe het is om diabetes te hebben zodat andere mensen begrijpen wat het is. Ik denk dat wij te vaak zeggen dat het “goed gaat”, terwijl wij eigenlijk heel veel last ervan kunnen hebben. Het is natuurlijk veel minder erg dan bijvoorbeeld kanker. Maar het is en blijft een vervelende rotziekte! Ik ben benieuwd naar jullie reacties hierover en of jullie mijn mening delen of er geheel anders tegenaan kijken. |
|
| Ingezonden: 11 Jun 2009 18:36 | |
|
Geregistreerd gebruiker Nu offline |
Inzendingen: 2 Deelnemer sinds: Jun 2009 |
|
Hoi Annelieke,
Ik ben het wel met je eens. Ik heb diabetes gekregen toen ik 18 was (nu 27) en ik vind dat ik vooral toen heel slecht begeleid ben en dat iedereen dacht dat ik het wel redde en het allemaal wel meeviel terwijl ik erg veel last gehad heb van schommelingen en depressieve gevoelens met alles wat daar bij komt kijken. Ik heb nu pas sinds een paar jaar dat het beter gaat en dat ik drie dagen per week werk zonder nare gevoelens. Jammergenoeg heb ik nu sinds een jaar ook hypothyreoïdie. Het is heel wat allemaal en mensen die mij zien weten niet hoeveel invloed het op mijn leven heeft, maar ik denk dat ze het na enige uitleg ook niet goed snappen. Wanneer iemand ziek op bed ligt en er slecht ui ziet is het duidelijk hoe iemand zich voelt maar in ons geval...... Groetjes Vanessa |
|
Pagina's: 1
